MIJN VERHAAL OVER SNOW
Ik heb mijn witte herder Snow 7 jaar geleden gekregen. De toenmalige baas was
op zoek naar een tehuis voor Snow waar hij eindelijk tot z'n dood kon blijven
wonen. Hij had inmiddels al 4 tehuizen gehad en de reden waarom hij elke keer
weg moest was: geen tijd om voor de hond te zorgen.
We hadden toendertijd ook nog een Wheaten terrier en hebben even afgekeken of
die twee met elkaar konden opschieten.
Dat ging prima en zo kwam Snow in ons leven.
Een schat van een hond die moest leren om binnen in huis te functioneren, omdat
hij altijd buiten in een hok had gezeten.
Zo vond hij dat alles wat maar eetbaar was, voor hem was; hij at het vlees van
het aanrecht of de boterham die net gemaakt was, maar hij leerde heel snel.
Het was de vijfde hond die ons kwam verblijden met zijn aanwezigheid en
aanwezig is 'tie!! Wel op een hele lieve manier; kinderen, volwassenen,
ouderen, hij is dol op iedereen en iedereen op hem!! Alleen andere reuen dat
gaat niet, daar is hij te macho voor, alhoewel hij, nu hij ouder wordt het wat
rustiger aan doet en een opgeheven kop met "wroefff" eigenlijk wel voldoende
vind.
Ondertussen is de Wheaten overleden en hebben we er een Jack Russseltje bij,
ook dat gaat weer prima, ze spelen zo met elkaar zodat Snow weer een beetje
jong in z'n denken en doen is geworden, heel koddig om te zien.
Het enige wat me zorgen baart is dat hij verlammingsverschijnselen heeft in z'n
achterhand. Soms zakt hij achter gewoon in elkaar of schuift z'n
rechterachterpoot onder hem door zonder dat hij daar controle over heeft. Hij
blijft er heel vrolijk onder, dat gelukkig wel.
Ik hoop dat hij nog heel lang bij ons blijft!!!
Inmiddels zijn twee van onze vrienden op mijn aanraden ook in het bezit van een
witte herder en dolenthousiast over hun heerlijke, eerlijke, lieve, geweldige
hond.
Joke.
Terug naar boven