Mijn verhaal gaat over mijzelf, hoe ik door mijn witte herders weer kon
genieten van het leven.
Na veel tegenslag met mijn duitse herders, waar ik in drie jaar tijd er vier
heb moeten laten inslapen op jonge leeftijd, zag ik het niet meer zitten nog
een hond in huis te halen, daar ik veel te veel moeite had om over mijn
verdriet heen te komen. Tot op een mooie dag in mei, op mijn verjaardag, mijn
man thuiskwam met een lieve kleine witte herderpup. Mijn eerste reactie was:
"Neen, ik kan er nog niet één verliezen", waarop de pup naar mij toe kwam en
mij van kop tot teen aflikte. Ja, het was gebeurd: ik was verloren, hij had
mijn hart gestolen. Zijn naam is Benji, nu nog steeds bij ons en is nu reeds 14
jaar en nog vrij goed gezond.
Ondertussen hebben wij er al 8 en ik ben terug de oude van vroeger, blij met
mijn lieve dieren.
Groetjes Monique.
Terug naar boven